Barbet Argo

Barbet (Francuski Pies Dowodny) – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych. Zaklasyfikowana do sekcji psów dowodnych (sekcja trzecia grupa VIII), choć pierwotnie należała do grupy psów myśliwskich. Barbet jest prastarą rasą w typie „prymitywnym”. Używany do polowań na zwierzynę i ptactwo wodne, z łatwością wykonuje polecenia myśliwego, tropi, płoszy i aportuje. Ma nieprzemakalną sierść, co daje doskonałą ochronę w czasie pracy, nawet w bardzo zimnej wodzie (warunkiem zachowania tej właściwości są jak najrzadsze kąpiele z użyciem kosmetyków). Obecnie bardzo rzadko widuje się go w domach, mimo że jest przyjazny w stosunku do dzieci i rodziny. Uważany za przodka wszystkich psów wodnych, obecnie wykorzystywany w terapii chorych oraz w opiece nad niepełnosprawnymi. Nazwa Barbet pochodzi od francuskiego barbe, oznaczającego brodę, która formuje się na pysku psa.

Wygląd i umaszczenie

Barbet osiąga wysokość 58-65 cm (samce), samice 53-61 cm, waży 17-28 kg. Jego sierść jest średniej długości (c.a. 15cm), falująca, odrobinę kręcona, nie powinna jednak wyglądać jak ta u Pudli . Charakterystyczna dla rasy, jest duża różnica w wyglądzie poszczególnych psów (wzrost, typ włosa itp.). Gęsta szata łatwo się filcuje , choć w miarę regularne szczotkowanie (raz na 2-3 tygodnie) zapobiega powstawaniu kołtunów. Sierści tej barbet prawie nie gubi. Na własnym przykładzie mogę stwierdzić, że sierść psa nie wywołuje alergii nawet u osób z bardzo silnymi reakcjami alergicznymi na włos innych psów. Najpopularniejsze są barbety koloru czarnego, jednak zdarzają się szare, brązowe, brudnobiałe, także łaciate, jednakże dopuszczalne jest jedynie połączenie któregoś z kolorów podstawowych z białym.

Charakter

Barbety to bardzo wesołe, żywiołowe (bardzo żywiołowe – bez wyjątków) i skore do zabawy psy myśliwskie, niezwykle przywiązane do swojego stada. Barbet to także pies rodzinny – cierpliwy i zrównoważony, a co za tym idzie świetny dla dziecka, lubi być w centrum wydarzeń. Barbet nigdy nie jest agresywny czy bojaźliwy – jest to zaznaczone w standardzie rasy. Z tego też względu raczej nie sprawdza się w roli psa stróżującego, oczywiście ostrzega przed intruzami po czym w większości przypadków radośnie ich wita. Szkolenie barbetów jest bardzo proste ze względu na ich dużą inteligencję, komunikatywność i spryt. Barbety wymagają umiarkowanej ilości ruchu co powoduje, że nie są psami kłopotliwymi. Mimo wszystko warto dać upust rozsadzającej je energii (szkolenia, wędrówki, tropienie, agility). Psy potrzebują też porcji zabawy angażującej intelekt, szukanie pochowanych przedmiotów, rewirowanie, czy podążanie za śladem to ich ulubiona (i męcząca) rozrywka. Przyszły właściciel może się też spodziewać, że pies w trakcie spaceru będzie namiętnie tropił, a na widok przelatujących bądź chodzących ptaków, instynktownie zastygnie w bezruchu i wykona klasyczną stójkę, wystawiając zwierzynę do strzału. Myśliwskie zdolności psa doceniane są w jego ojczyźnie, gdzie rasa jest dopuszczona do tzw. Brevet de Chasse a l’Eau, w skrócie do generalnej wodnej i terenowej próby psów myśliwskich, również w Polsce psy te pracują z myśliwymi. Psy są przyjazne dla innych zwierząt domowych (również ptaków – udokumentowane zaakceptowanie sowy jako członka stada ). Ich niezwykła łagodność i inteligencja powoduje, że Barbety biorą udział w kynoterapii jak również służą niewidomym za przewodników. Oczywiście pamiętać trzeba, że charakter psa kształtuje w głównej mierze właściciel i nawet pogodnie wyglądający pies może być agresywny.

Zdrowie

Ze względu na niewielka liczebność, poznanie problemów zdrowotnych rasy nie jest łatwe. Duże zróżnicowanie gatunkowe, oraz szczególna staranność hodowców w doborze psów powoduje, że problemy genetyczne nie występują (mowa o psach pochodzących ze starych linii) a dostępne dokumenty pozwalają prześledzić historię każdego psa do roku 1890. Szczególnie bujna szata może powodować zarastanie małżowiny usznej w wyniku czego mogą pojawić się infekcje uszu. Wystarczy regularnie usuwać jej nadmiar i stosować specjalny puder. Większość hodowców wykonuje tzw. “hip-score” i tylko psy uzyskujące najwyższe oceny są dopuszczane do rozmnażania. We Francji trwają obecnie badania nad rasą i występującymi chorobami. Warto pamiętać, że przetrzebiona rasa była wielokrotnie skrzyżowania z innymi psami w szczególności pudlami. Dysplazja, epilepsja i problemy ze zgryzem, pojawiają się wyłącznie wśród psów, które mają w sobie dużo krwi z innych ras, u Barbetów, które wywodzą się ze starych linii, chorób się nie spotyka. Dlatego przy wyborze szczeniaka warto zwrócić uwagę na pochodzenie psa i unikać psów mających dużą domieszkę krwi innych ras, niestety wciąż niektórzy hodowcy nie przywiązują do tego wagi (umyślnie bądź z niewiedzy). Zły wybór hodowli, może doprowadzić do tego, że kupiony Barbet, będzie w rzeczywistości mieszańcem pudla, portugalskiego psa dowodnego i spaniela.

Barbety żyją średnio 13-15 lat, choć są psy dożywające 19 lat.

Pies dla każdego?

Absolutnie nie, za sympatycznym wyglądem niewinnego niedźwiadka kryje się niezwykły charakter jednej z najstarszych ras psów. Żywiołowy i inteligentny. Łatwy w szkoleniu a jednocześnie bezlitośnie wykorzystujący błędy szkolącego. Barbet potrafi spędzić pół dnia na spokojnym leniuchowaniu by wieczorem przypomnieć o koniecznej dawce emocji. Godzinny spacer z atrakcjami to minimum w dzień powszedni, w weekend trzeba się postarać bardziej. Najlepiej żeby było się gdzie wykąpać i wytarzać . Barbety są psami myśliwskimi-dowodnymi nie tylko z nazwy jak większość psów z VIII grupy FCI. Wciąż polują, aportują i płoszą a znaczna część z nich ma za sobą zaliczone próby myśliwskie. Przygotowanie psa do takiej próby to miesiące intensywnych ćwiczeń. Oczywiście można z Barbeta zrobić domowego pluszaka, tylko po co? Jednak skoro zdecydowaliście się na tę niezwykłą i rzadką rasę psów, może warto spróbować czegoś więcej?

O historii rasy można przeczytać tutaj.

Standard FCI.